για τ’ άθλα των κλεφτών και τους πολέμους,
πράγματα συμπαθητικά δικά μας, Γραικικά.
Διάβαζα και τα πένθιμα για τον χαμό της Πόλης
"Πήραν την Πόλη, πήραν την πήραν τη... Σαλονίκη".
Και την Φωνή που εκεί που οι δυο εψέλναν,
"ζερβά ο βασιληάς, δεξιά ο πατριάρχης",
ακούσθηκε κ’ είπε να πάψουν πια
"πάψτε παπάδες τα χαρτιά και κλείστε τα βαγγέλια"
πήραν την Πόλη, πήραν την πήραν τη Σαλονίκη.
Όμως απ’ τ’ άλλα πιο πολύ με άγγιξε το άσμα
το Τραπεζούντιον με την παράξενή του γλώσσα
και με την λύπην των Γραικών των μακρυνών εκείνων
που ίσως όλο πίστευαν που θα σωθούμε ακόμη.
Μα αλοίμονον μοιραίον πουλί "απαί την Πόλη έρται"
με στο "φτερούλιν άθε χαρτίν περιγραμμένον
κι ουδέ στην άμπελον κονεύ’ μηδέ στο περιβόλι
επήγεν και εκόνεψεν στου κυπαρίσ' την ρίζαν".
Οι αρχιερείς δεν δύνανται (ή δεν θέλουν) να διαβάσουν
"Χέρας υιός Γιανίκας έν" αυτός το παίρνει το χαρτί,
και το διαβάζει κι ολοφύρεται.
"Σίτ’ αναγνώθ’ σίτ’ ανακλαίγ’ σίτ’ ανακρούγ’ την κάρδιαν.
Ν’ αοιλλή εμάς να βάϊ εμάς η Ρωμανία πάρθεν".
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Υπενθυμίζουμε ότι δεν δημοσιεύουμε ακραία σχόλια υβριστικού ή προσβλητικού περιεχομένου. Παρακαλούμε τους αναγνώστες μας να γράφουν τα σχόλια τους σε Ελληνικά και οχι σε greeklish.